Lijnen is kut! Wat had u dan verwacht? Dat het iedere keer een positief verhaaltje zou worden? Schei toch uit. Nee mensen, deze dag zat eraan te komen. Sterker nog: deze dagen zaten eraan te komen. Ik ben geprikkeld en heb weinig energie. Tijdens een afvaltraject –en geloof me ik heb er al menig doorstaan- komt er een periode dat het glas niet eens half leeg is. Nee, er zit maar een klein pisbeetje in de beschimmelde fles.  Momenten dat je denkt: waarom doe ik dit eigenlijk? Ik val toch wel weer terug na een tijdje en dan begint het circus weer opnieuw. Het grappige, of eerder bloedirritante, is dat je totaal niet weet wanneer je een dip krijgt en je ruiterlijke standvastigheid plotseling geen hol meer waard is.

Lees verder »

Het voordeel van mijn dieet is dat ik in het weekend normaal mag eten. Wat er precies bedoeld wordt met ‘normaal’ is niet geheel duidelijk, maar ik hoef in ieder geval geen geroosterde boterhammetjes en tomaten naar binnen te proppen. Het is een wonderlijk fenomeen, maar ondanks de doordeweekse onthouding ga je toch niet helemaal ‘los’. Je beeld jezelf in dat je het hele weekend lekkere dingen snaait en in de avonduren minimaal één flesje wijn burgemeester maakt. In de praktijk valt dit echter reuze mee. Doordat je tot het weekend zo gedisciplineerd bezig bent, neig je de lijn vastberaden door te trekken. Het voelt namelijk als een doodszonde om de geloosde calorieën er weer aan te smikkelen. Alsof je met je vingers in de koektrommel wordt gesnapt.

Lees verder »

Na iets meer dan een dag lijnen, kon ik er al niet meer onderuit. Hoe kon ik in hemelsnaam een blog bijhouden, wat nota bene over afvallen gaat, als ik mijn gewicht niet eens weet? En erger nog: hoe kan ik überhaupt melden hoeveel kilo’s ik verlies, als ik geen referentiekader heb? Dikkerds onder ons weten het. De weegschaal is niet je beste vriend, wanneer je kleding steeds strakker om je lijf en leden past. Toen ik tweeënhalf jaar geleden ging trouwen ben ik een soortgelijk afvaltraject ingerold. Ik wilde van 125 kilo naar 105 en dat lukte, al was het maar net op tijd. Judoka’s herkennen dit fenomeen vast. Op de dag van de weging, paste ik precies in mijn Oger-kostuum.

Lees verder »

Eigenlijk was het gekkenwerk. Midden in een zwaar dieet zitten en dan toch de hele dag op en neer vliegen. Toch deed ik het. In de ochtenduren een interview met het Engelse Blood Red Shoes in Amsterdam, daarna vlug weer naar de Maasstad om nog een beetje thuis te kunnen werken. Even snel eten met Claudia en daarna als een speer naar Paradiso om de cd-releaseparty van Symon bij te wonen en vervolgens weer naar Utrecht voor de boekpresentatie van Gert-Jaap Hoekman. Ik moet dan ook eerlijk bekennen dat ik uitgewoond arriveerde in de Domstad, maar eenmaal aangekomen in Lux blij verrast werd.

Lees verder »

Oké, er waren genoeg excuses om niet te drinken bij het concert van The Mad Trist in Rotown vanavond. Ten eerste ben ik nooit zo’n fan van doordeweekse-concert-zuippartijen. De dag nadien ben je geen gulden meer waard en voor je het naar je zin krijgt, klinkt de laatste ronde. Een ander excuus is dat ik morgenochtend al om 10 uur een interview heb met het Engelse bandje Blood Red Shoes, die ik erg leuk vind. Beetje journalist komt natuurlijk niet met een kegel binnenzetten (alhoewel dat misschien uiterst rock-‘n-roll is).

Lees verder »

Vandaag ben ik een stuk wezen lopen met mijn vader. Ongeveer een uurtje. We lopen dan langs de Bergse Plas, wat pak hem beet vijf kilometer is. We stiefelen wel vaker samen rond. Wanneer ik in de ochtend vrij ben, ga ik meestal zijn kant op. Mijn vader is 67 en onlangs weer flink afgevallen. Hij heeft, net als ik, zijn hele leven al moeite om zijn gewicht op peil te houden. Sinds begin jaren negentig drinkt hij geen alcohol, wat natuurlijk al een bekkie scheelt. Het lopen is naast heel gezond (voor ons beiden) ook een vrij sociale aangelegenheid. Je zegt de mensen die je tegenkomt netjes gedag (waar heb je dat tegenwoordig nog?) en we keuvelen zelf ook wat af. Nou ja, vooral ik dan. Op een ochtendwandeling is mijn pa vaak een toehoorder en ik een klager. Zeuren over de overheid, opdrachtgevers, vrienden, noem maar op.

Lees verder »

Daar staat ‘ie dan. Het martelwerktuig. Of beter gezegd: mijn vriend voor de komende maanden en liefst nog langer. Deze peperdure Infiniti ST-990 crosstrainer moet mijn nieuwe beste vriend worden. Ik kocht hem vorig jaar maart en heb er nog nooit opgestaan. Zonde, want de Infiniti ST-990 is een beest. Alles zit op de Infiniti ST-990: hartslagmeting, cadans, bidonhouder, hydraulische luchtvering. Je kunt het zo gek niet noemen of de Infiniti ST-990 heeft het aan boord. Ik ben ook wel overtuigd van de kracht van de Infiniti ST-990, dat heb ik bij de aanschaf wel ondervonden. Ik stond namelijk slechts een minuut op deze Infiniti ST-990 en enkele van zijn ondergeschikte soortgenoten en had vervolgens de week erna een chronische kramp in mijn kuiten, bovenbenen en onderarmen. Ongetraindheid? Welnee, de Infiniti ST-990 raakt iedere spier in je lijf!

Lees verder »

Met bijna een week vertraging, ik werd namelijk ziek vlak na de wielerzesdaagse van Rotterdam, ben ik begonnen met mijn afvalrace.  Hoe pak ik het aan? Wel, dat is simpel. Weinig en gezond eten en daarnaast beginnen met sporten! De eerste fase in mijn afslanktraject (wat een naam) is het zogenaamde ziekenhuisdieet. In hoeverre je van favoriete diëten kunt praten, is dit toch wel mijn dierbaarste. Het dieet is simpel en doeltreffend en wordt vooral gebruikt door mensen die voor een operatie flink moeten afvallen in korte tijd. Hence the name…

Lees verder »

Een week voor het ‘I am losing it’-project word ik nog eens flink in de watten gelegd, maar vooral op de proef gesteld. Ik ben tijdens Rabobank Zesdaagse van Rotterdam namelijk chefprotocol. In de praktijk houdt dit in dat ik verantwoordelijk ben voor het schema van de avond. Alles moet op tijd verlopen en de sponsoren krijgen allen de mogelijkheid een startschot en prijsuitreiking te verzorgen. Daarbij worden zij, en dus ook ik, goed gefêteerd. Met schalen bitterballen en diverse broodjes vis, eet je natuurlijk veel meer dan goed is. Het dilemma: er nu nog even van genieten? (straks is het immers over) Of toch alvast licht beginnen met matigen.. Lastig. Het voordeel is wel dat ik op een avond veel moet lopen, dus de verbranding is al in gang gezet. Nog vier dagen tot de officiële aftrap.

Iedereen met overgewicht kent het fenomeen. Het is gewoon geen pretje om jezelf op een foto te zien. Zie hier een kiekje van een trip naar Rome. ‘O wat sta je er leuk op, hoor je dan’. Dikkerds zien dit over het algemeen heel anders en kunnen niet langs overbodige onderkinnen kijken. Onzin natuurlijk, maar wel realiteit. Kan een foto een extra strijdmiddel blijken?