Na iets meer dan een dag lijnen, kon ik er al niet meer onderuit. Hoe kon ik in hemelsnaam een blog bijhouden, wat nota bene over afvallen gaat, als ik mijn gewicht niet eens weet? En erger nog: hoe kan ik überhaupt melden hoeveel kilo’s ik verlies, als ik geen referentiekader heb? Dikkerds onder ons weten het. De weegschaal is niet je beste vriend, wanneer je kleding steeds strakker om je lijf en leden past. Toen ik tweeënhalf jaar geleden ging trouwen ben ik een soortgelijk afvaltraject ingerold. Ik wilde van 125 kilo naar 105 en dat lukte, al was het maar net op tijd. Judoka’s herkennen dit fenomeen vast. Op de dag van de weging, paste ik precies in mijn Oger-kostuum.

Mijn huidige vrouw overtuigde mij enkele maanden voordien op de weegschaal plaats te nemen, alvorens ik het lijnavontuur zou beginnen. Omdat dat zo ‘lekker motiverend werkt’. Met afgrijzen plantte ik mezelf op de glazen plaat en vroeg haar of het heel erg was, terwijl ik mijn eigen ogen dichtkneep. Ik had mezelf in geen drie jaar gewogen, dus vreesde als vanzelf het ergste. ‘Tja, dat kan ik niet echt beoordelen’, zei ze met een grinnik. De weegschaal ging maar tot 120 kilo, dus het wijzertje stond zenuwachtig, reagerend op elke teenbeweging, tegen de rechterkant te tikken. Met de pest in mijn lijf heb ik daarna eerst bij een garagebedrijf geïnformeerd naar professionele weegmachines, alvorens naar de Blokker te reizen om een digitale schaal aan te schaffen.

De hamvraag is natuurlijk hoe ik na mijn trouwen weer zo heb kunnen terugvallen in oude gewoonten. Tja, daar verwonder ik mezelf ook vaak over. Het eerste bodempje werd een maand na dato al gelegd tijdens onze honeymoon in Mexico. Vijf sterren resort inclusief eten en drinken. Need I say more? Daarna is mijn gewicht geleidelijk, maar gestaag opgelopen, met januari 2010 als voorlopig dieptepunt. Want hoewel je niet weegt, vertellen je kleren het ware verhaal. Ik paste vrij weinig meer en favoriete shirts belandden achter in de kast ten faveure van lelijke gestreepte polo’s die wel in XXL verkrijgbaar zijn.

Maar goed, de weegschaal dus. Ik had vorige week besloten mezelf op een onbewaakt moment te wegen, zodat ik er zelf amper erg in had, zeg maar. Een belachelijke redenering, maar goed. Even tussen het plassen en tandenpoetsen erop stappen en even vluchtig kijken. Zoiets dus. Na enkele dagen uitstel (ik kon mezelf niet verrassen, laat staan op het verkeerde been zetten) stapte ik uit bed, liep naar de badkamer, klom op de plaat en wachtte af. Tussen de spleetjes van mijn dichtgeknepen ogen keek ik nog slaapdronken naar beneden. 142,3. Oei.. tja.. dat was te verwachten… valt eigenlijk nog mee.. fucking hell. Nadat het immense getal was doorgedrongen restte opvallend genoeg vooral opluchting. Wat goed dat ik ben begonnen met afvallen, anders had ik mezelf nooit gewogen en had ik misschien wel nog zwaarder geworden. De redding is nabij.

Waarom nu pas dit nieuws, zult u denken. Welnu, ik schaamde me. Simpel kan ik het niet zeggen. 142 kilo is nogal wat en zo’n gewicht hoort bij een dikke Rus, maar niet bij mij. Na een week lijnen is de gêne weg en is het –gek genoeg- ook niet vervelend meer op op de schaal te staan. Ik heb besloten me vanaf nu eenmaal per week te wegen. Iedere dinsdag stap ik erop en hopelijk steeds met de ogen minder dichtgeknepen. Vanmorgen gaf die ploert toch nog 140,2 aan. Nogmaals erop stappen hielp niet, al hoopte ik stiekem dat het apparaat dan toch plots 139 aan zou geven. Staat toch net even anders, net als 9.99 euro veel goedkoper lijkt dan een tientje. Twee kilo afgevallen. Op schema? Ja. Tevreden? Redelijk. De kop is eraf en de eerste kilo’s verdwenen, maar helemaal blij? Nee, daar is de weg ook nog te lang voor. Twee kilo eraf is zeker niet slecht, maar niet de gewenste droomstart. Het is zoals sporters eufemistisch zouden zeggen: ‘Gezien de omstandigheden een prima resultaat’.