Het voordeel van mijn dieet is dat ik in het weekend normaal mag eten. Wat er precies bedoeld wordt met ‘normaal’ is niet geheel duidelijk, maar ik hoef in ieder geval geen geroosterde boterhammetjes en tomaten naar binnen te proppen. Het is een wonderlijk fenomeen, maar ondanks de doordeweekse onthouding ga je toch niet helemaal ‘los’. Je beeld jezelf in dat je het hele weekend lekkere dingen snaait en in de avonduren minimaal één flesje wijn burgemeester maakt. In de praktijk valt dit echter reuze mee. Doordat je tot het weekend zo gedisciplineerd bezig bent, neig je de lijn vastberaden door te trekken. Het voelt namelijk als een doodszonde om de geloosde calorieën er weer aan te smikkelen. Alsof je met je vingers in de koektrommel wordt gesnapt.

Toch blijf ik graag naar het weekend uitkijken. Het is net als vroeger bij de bevoorrading in het wielrennen. De verzorgingspost, die meestal op driekwart koers bereikt wordt, was namelijk ook zo’n richtpunt. Ik keek er al vrij snel in de wedstrijd naar uit, puur omdat het een richtpunt was en het de koers in parten opdeelde. In de praktijk nam ik zelden iets bij de bevoorrading of miste ik het tasje simpelweg, doordat er renners in de weg reden. Richtpunten zijn een psychologisch steuntje in de rug en blijken in de praktijk meestal niet voor extreme veranderingen te zorgen. Ook nu tijdens het lijnen dus niet. Hoewel ik afgelopen weekend daardoor ook niet al te gek had gedaan, hield ik me de afgelopen twee dagen helemaal rustig. Op vrijdag had ik namelijk in opdracht van Revu dr. Frank gesproken. Wie? Ik snap wat u bedoelt. Ik had tot een week terug ook nog nooit van de beste man gehoord. Dr. Frank is echter een zeer intrigerende en bevlogen man die met zijn boek Gezond Slank momenteel alle verkooprecords breekt. De Twentse internist zat al bij Pauw en Witteman aan tafel en heeft inmiddels 170.000 volgers die via zijn site eenkiloperweek.nl gaan afvallen. Tenminste, dat is de bedoeling.

Uit eigen ervaring weet ik dat het voornemen om gewicht te verliezen vaak positiever is dan het eindresultaat. ‘Onzin’, zegt Frank van Berkum (de minder sexy naam van de arts) ‘Dit dieet is makkelijk vol te houden, want de porties zijn groot en de smaak is lekker. En dat zijn kernelementen voor een succesvol afvaltraject.’Hoewel ik normaliter erg cynisch ben en zeker niet goedgelovig, hing ik aan zijn lippen. Als ex-topsporter weet ik namelijk het nodige van voeding en kan dus makkelijk inschatten of iemand uit de nek kletst of echt verstand van zaken heeft. Sonja Bakker heb ik bijvoorbeeld nooit gelooft. Ik ben er nog steeds van overtuigd dat zij het boerentrienerige boegbeeld is van slimme marketeers, die een dieetgids bijeen hebben gejat en daar schofterig aan hebben verdiend. Steeds als ik de Noord-Hollandse hoorde spreken, wist ik het zeker: jij weet helemaal niets van voeding. Bovendien kwamen alle producten bij dezelfde producent (Unilever) vandaan, dus het hele zaakje stonk naar rotte eieren. Maar goed, Frank van Berkum behoort dus niet tot de categorie charlatans en weet verdomde goed waar hij het over heeft.

Hij behandelt namelijk als internist al bijna dertig jaar patiënten met suikerziekte en heeft naar eigen zeggen ‘meer dikke mensen gezien, dan wie dan ook.’ Zijn ambitie veranderde in de jaren en in plaats van genezen wilde de Hengeloër liever voorkomen. Wanneer we namelijk gezonder eten, meer bewegen, niet roken en verstandiger met stress omgaan, kunnen wij als maatschappij het aantal mensen dat hart- en vaatziekten krijgt, met 80 procent terugdringen. Mijn oren suisden toen ik het hoorde, zeker omdat de helft van de mensen sterft aan een hart- of vaatziekte. ‘Snap je nu hoe belangrijk het is dat mensen niet veel te zwaar zijn en we een beetje bewuster leven’, was zijn oprechte vraag aan de verslaggever van dienst. Ik kon enkel beamen en me voornemen ook in het weekend niet te buigen voor een Big Mac of een Kapsalon. Dit voelt steeds meer als een tweede kans en ik ben het eigenlijk aan de mensen die echt ziek zijn geworden van al die troep alleen al verplicht.