Vandaag ben ik een stuk wezen lopen met mijn vader. Ongeveer een uurtje. We lopen dan langs de Bergse Plas, wat pak hem beet vijf kilometer is. We stiefelen wel vaker samen rond. Wanneer ik in de ochtend vrij ben, ga ik meestal zijn kant op. Mijn vader is 67 en onlangs weer flink afgevallen. Hij heeft, net als ik, zijn hele leven al moeite om zijn gewicht op peil te houden. Sinds begin jaren negentig drinkt hij geen alcohol, wat natuurlijk al een bekkie scheelt. Het lopen is naast heel gezond (voor ons beiden) ook een vrij sociale aangelegenheid. Je zegt de mensen die je tegenkomt netjes gedag (waar heb je dat tegenwoordig nog?) en we keuvelen zelf ook wat af. Nou ja, vooral ik dan. Op een ochtendwandeling is mijn pa vaak een toehoorder en ik een klager. Zeuren over de overheid, opdrachtgevers, vrienden, noem maar op.

Mijn vader vindt dat niet erg, want hij kan er zelf ook wat van. Het is onze manier om stoom af te blazen. Den Brabers zijn geen binnenvetters en we floepen alles er ongevraagd uit. Niet bepaald een charmante eigenschap, maar wel duidelijk. Vanmorgen was het heerlijk loopweer, met een iets te koud windje uit het oosten, waar ik natuurlijk over liep te zeiken. De Bergse Plas was nog net een beetje bevroren, wat een prachtig Anton Pieck-achtig tafereel opleverde (foto). Normaliter gaan we na het lopen even een broodje eten bij Hill In of Croissanterie De Snor. Dat is verleden tijd. Mijn vader deed überhaupt al niet mee aan de lunch (hij eet geen koolhydraten meer) en ik heb nu ook een ander eetregime. We hebben nog wel een kop koffie genuttigd bij Hill In op de hoek van de Bergsche Dorpstraat. Mijn vader flirt dan altijd opzichtig met de appetijtelijke kortgeknipte serveerster. Dat vind ik leuk en hij nog meer. Het geeft hem het gevoel dat hij nog jong van geest is en dat klopt. Jong van lijf en geest zelfs tegenwoordig. Knap hoor!