Oké, er waren genoeg excuses om niet te drinken bij het concert van The Mad Trist in Rotown vanavond. Ten eerste ben ik nooit zo’n fan van doordeweekse-concert-zuippartijen. De dag nadien ben je geen gulden meer waard en voor je het naar je zin krijgt, klinkt de laatste ronde. Een ander excuus is dat ik morgenochtend al om 10 uur een interview heb met het Engelse bandje Blood Red Shoes, die ik erg leuk vind. Beetje journalist komt natuurlijk niet met een kegel binnenzetten (alhoewel dat misschien uiterst rock-‘n-roll is).

Nee, al deze legitieme excuses hoefde ik niet van stal te halen om mijn favoriete kroeg niet op stelten te zetten. Ik heb namelijk een afspraak met mezelf (en nu ook een beetje met de lezers van dit blog) dat ik mij strikt aan het dieet houd en dat betekent ook geen alcohol door de weeks. Saai? Toch wel een beetje. Zeker als W.T. zegt ‘Ja, dag.. dat ga je toch niet volhouden.’ Gelukkig kent hij me nog niet zo goed, want dat soort opmerkingen zijn koren op de bekende molen.

Maar goed, ik heb dus de hele avond bij –de uitstekend spelende- Mad Trist op cola light gedraaid. En eerlijk gezegd, voelde ik me net zo lekker als normaal in het rocktempeltje. Ik ben tot drie glazen gekomen, want in tegenstelling tot bier –waar je er op een goede dag wel twintig van op kunt- zit je van frisjes vrij snel vol. Bijkomend voordeel van BOB-gedrag is, inderdaad, met de auto naar de plaats van bestemming en terug. Heerlijk! Ik zeg niet dat ik geen alcoholische versnaperingen meer zal nuttigen in horecagelegenheden, maar deze test heb ik in ieder geval wel met vlag en wimpel doorstaan. Hoe zeggen ze dat ook weer…? Kudos to me!