Eigenlijk was het gekkenwerk. Midden in een zwaar dieet zitten en dan toch de hele dag op en neer vliegen. Toch deed ik het. In de ochtenduren een interview met het Engelse Blood Red Shoes in Amsterdam, daarna vlug weer naar de Maasstad om nog een beetje thuis te kunnen werken. Even snel eten met Claudia en daarna als een speer naar Paradiso om de cd-releaseparty van Symon bij te wonen en vervolgens weer naar Utrecht voor de boekpresentatie van Gert-Jaap Hoekman. Ik moet dan ook eerlijk bekennen dat ik uitgewoond arriveerde in de Domstad, maar eenmaal aangekomen in Lux blij verrast werd.

Toegegeven, het was een ons-kent-ons-feestje en ik hoorde daar niet echt bij. Ik ken Gert-Jaap via Twitter en we hebben elkaar eenmaal de hand geschud bij het interview van Symon, waar ik dus toevalligerwijs net vandaan kwam. Daarnaast is Hoekman redactielid van Revu en voor dit blad freelance ik tegenwoordig ook regelmatig. Een verlate kinderwens, mag ik wel zeggen, die vorig jaar mei uitkwam toen ik het krooninterview Revu ontmoet mocht maken met, de inmiddels van zijn sokkel getuimelde, Thomas Dekker. Toch voelde ik me direct op het gemak in het café aan de gracht. Norbert Pek, die ik al meerdere keren ontmoet had, stelde mij direct aan een aantal van zijn collega’s voor en de avond vulde zich daarna gemakkelijk met sterke verhalen en het uitwisselen van levenservaringen.

Rond elf uur nam Gert-Jaap het woord en vertelde zijn gasten hoe hij ertoe was gekomen een boek te schrijven. Hij had na een avondje stappen aan een zwerver gevraagd of deze nog dromen had, waarop de landloper de aangeschoten journalist dezelfde vraag stelde. ‘Ik wil eigenlijk nog wel een boek schrijven’, bedacht hij en zo geschiedde. Een jaar (en enkele wereldreizen met bekende en obscure bandjes) later ligt Over de Grens in de winkel. Droom effe ingekopt, zeg maar.

Als slotwoord zei Gert-Jaap: ‘Hoe onrealistisch het ook mag lijken, we moeten altijd een droom najagen.’ Zijn woorden bekrachtigde hij nadien met blauwe inkt als inscriptie in mijn zojuist aangeschafte exemplaar van zijn boek. Daar stond het: @johndenbraber (mijn twitternaam) Dromen zijn om nagejaagd te worden. De letters van de niet eens zo originele zin bleven een tijdje op mijn netvlies staan. Wat is eigenlijk mijn droom? Ooit was dat een succesvol wielrenner worden. Nederlands kampioen wegwielrennen, Olympische Spelen halen en als prof eindigen. Al deze dromen kwamen in de loop der jaren uit. Daarna was het even blanco, wat dromelarij betreft, tot ik ontdekte dat ik schrijven en journalistiek toch wel erg leuk vond. Het was de nieuwe uitdaging die ik in deze fase van mijn leven nodig had. Maar ja, ik had natuurlijk geen journalistieke opleiding.. ze zagen me al aankomen, die ex-sporter die denkt dat hij ook nog eens de journalist uit kan hangen.

Twijfel en faalangst weerhielden mij lang van een schrijfdebuut, maar mede na aandringen van mijn meisje kwam het er in 2006 toch van. Mijn eerste verhaal (2000 woorden) in Wieler Magazine met baanrenner Peter Schep. Zo trots als een pauw kocht ik zes exemplaren bij de Bruna op de hoek. Inmiddels ben ik vier jaar verder in mijn ontwikkeling en weet ik het zeker: journalistiek is my bag baby! Ik schrijf met veel plezier over sport en muziek, maar krijg ook steeds meer nieuwsverhalen voor mijn kiezen. Heel tof, maar toch ontbreekt er nog iets in mijn leven. De woorden van Gert-Jaap kwamen na lang nadenken plotseling hard aan en ik besefte dat het verwezenlijke van mijn echte droom pas een week geleden in gang is gezet. Want ondanks dat het op maatschappelijk en sociaal gebied heel goed gaat, is er iets dat mij ongelukkig maakt en mijn herwonnen zelfvertrouwen menigmaal doet verdwijnen. Want, wanneer je niet gelukkig met jezelf bent, kun je nergens happy mee zijn. Hoe kun je blij zijn als je naam onder een artikel staat, terwijl je je eigen gezicht in de spiegel niet kunt velen?

Mijn droom is op vele gebieden nog niet uitgekomen, maar ik knok er wel keihard voor. Bij sommige aspecten is mijn invloed klein, maar bij het grootste cadeau dat ik mezelf het komende jaar ga geven, heb ik zelf totale controle over het wel of niet slagen. Geen lekke band of writer’s block kan mij weerhouden deze droom met gouden pen in mijn eigen levensboek te schrijven. Waar een boekpresentatie al niet goed voor kan zijn.